DZIEDZICZNA IDENTYCZNOŚĆ

Gry i zabawy nie odznaczają się taką dzie­dziczną identycznością. Są niezliczone i zmienne. Jak rośliny przybierają tysiące form występują­cych w różnych miejscach; nieporównanie jednak łatwiej aklimatyzują się, emigrują i przystosowują z równie zadziwiającą łatwością. Niewiele jest za­baw, które na dłużej pozostałyby wyłączną włas­nością jakiegoś określonego obszaru. Gdy przy­pomnimy bąka, należącego zdecydowanie do Za­chodu, oraz latawca, który do XVIII wieku był, jak się zdaje, nie znany w Europie — cóż nam jeszcze pozostanie? Inne gry i zabawy w takiej czy innej formie rozpowszechniły się od pradaw­nych czasów po całym świecie. Stanowią one je­den z dowodów na identyczność natury ludzkiej. Jeśli nawet udaje się czasem zlokalizować ich pochodzenie, niepodobna wyznaczyć granic eks­pansji. Każda gra znajduje zwolenników na całym świecie: trzeba uznać zadziwiającą uniwersalność zasad, kodeksów, przyborów, wyczynów.

Witaj na moim serwisie! Blog poświęcony jest tematyce edukacji i wiedzy. Znajdziesz tutaj ciekawe informacje dotyczące systemu nauczania. Zapraszam do śledzenia na bieżąco.